Μπορεί χαμένη, σίγουρα όμως φιλοσοφημένη

Μεσημεροαπόγευμα στις Βρυξέλλες. Την ώρα που σχολάνε οι περισσότεροι ή όσοι  δεν έχουν φύγει ακόμα για θερμότερα κλίματα τέλος πάντων. Η πρακτική άσκηση σε δύο βδομάδες τελειώνει.

Ο σπουδαγμένος 31χρονος συνάδελφος σου λέει ότι έχει στείλει δεκάδες βιογραφικά χωρίς αποτέλεσμα.

''Δεν έχω πλέον τη δυνατότητα να δίνω 1000 ευρώ το μήνα για να βρίσκομαι στις Βρυξέλλες και να ψάχνω εργασία, θα γυρίσω στην Ελλάδα. Πωλητής σε κατάστημα με ρούχα; Πωλητής σε κατάστημα με ρούχα. Ό,τι χρειαστεί για να επιβιώσω κι ας μην είναι αυτό που θέλω να κάνω.''

Βρες το χόμπι σου, κάν ΄ το επάγγελμα και δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις στιγμή στη ζωή σου. Αυτή ήταν η καραμέλα με την οποία μεγαλώσαμε.

Και κοπιάσαμε και πείσαμε τους εαυτούς μας (όσοι τα κατάφεραν δηλαδή) ότι βρήκαμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας. Οι τυχεροί το σπούδασαν σε  προπτυχιακό επίπεδο. Όσοι το ανακάλυψαν στην πορεία και είχαν οικονομικό και ψυχικό περίσσευμα προσπάθησαν να το πιάσουν σε μεταπτυχιακό επίπεδο.

Και βγήκαμε σε μια στριμωγμένη αγορά εργασίας για να διαπιστώνουμε ότι οι θέσεις των ονείρων μας έχουν γίνει πολύ λιγότερες από όσοι είμαστε εμείς.

Εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα που στατιστικά οι περισσότεροι δεν  υπάρχει πιθανότητα να κάνουν αυτό που τους αρέσει, ο ορθολογισμός δεν αφήνει πολλά περιθώρια ανάγνωσης της κατάστασης.

Ή είμαστε καταδικασμένοι σε επαγγελματική δυστυχία ή το αξίωμα ''βρες το χόμπι σου και καν' το επάγγελμα'' δεν είναι αληθές.

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό στην επιστήμη της ψυχολογίας πως ότι δεν μπορούμε να το χωνέψουμε, το τακτοποιούμε όπως μας βολεύει στο μυαλό. Το μεταλλάσουμε για να το αντέχουμε.

Η εθνική μελαγχολία από την οποία πάσχουμε στην χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα, μας προσκαλεί να μεταλλαχτούμε.

Έτσι δεν προχωράει κι η σκέψη όμως; Ό,τι δεν μας κάνει από τα παλιά, το μεταμορφώνουμε για να μας ταιριάζει. Όσοι λοιπόν αποφασίσουμε να μην αρρωστήσουμε αποφεύγοντας να αγκαλιάσουμε το κονσεπτ της επαγγελματικής δυστυχίας, θα αναγκαστούμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

Προς ποια κατεύθυνση όμως; Θα αποκαθηλώσουμε το ένα και μοναδικό εφ΄ όρου ζωής επάγγελμα από το βάθρο της ευτυχίας; Θα αποδεχτούμε τον εαυτό μας ως πολύπλευρο ον με ποικίλα ενδιαφέροντα που οδηγούν σε ποικίλες επαγγελματικής κατευθύνσεις; Θα βρούμε την ευτυχία όχι στο πού αλλά στο γιατί δουλεύουμε; Θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με άλλη καραμέλα;

Όπου κι αν καταλήξουμε πάντως, όταν πια θα έχει τελειώσει αυτή η κρίση, θα είμαστε μια πολύ διαφορετική γενιά. Μπορεί χαμένη, σίγουρα όμως φιλοσοφημένη.