H διαπροσωπική σχέση γίνεται διαφαντασιακή. Αυτό συμβαίνει όταν
μεσολαβούν τα bits και τα bytes.
Ο ψηφιακός κόσμος φιλτράρει αφή και όσφρηση κι επιτρέπει σε όραση και ακοή
να εισχωρήσουν ως την άλλη άκρη της γραμμής.
Το άγγιγμα υποκαθίσταται από βλέμμα. Όσοι ξέρουν να εκφράζουν τα
συναισθήματα τους λεκτικά χαϊδεύουν με τις λέξεις. Ωραίο πράγμα αυτό. Και
δύσκολο συνάμα, γιατί απαιτεί η καρδιά να βρίσκεται σε ευθεία σύνδεση με τα
χείλη.
Τυχερές οι σχέσεις που δεν εξαρτώνται από την αφή. Υποφέρουν λιγότερο από
τις συναντήσεις στον ψηφιακό κόσμο.
Αποκτούν όμως μια άλλη ευελιξία, ευθέως ανάλογη με την υπομονή των
συνομιλητών να πλάσουν τον κόσμο του άλλου στην οθόνη του μυαλού τους.
Τι μένει από την επικοινωνία όταν απουσιάζει η αφή, η όσφρηση, η
γεύση; Η φαντασία έρχεται να
αναπληρώσει τα κενά των αισθήσεων.
Η φαντασία κι η δύναμη της επιθυμίας να νιώσεις τον άλλον δίπλα σου. Ό,τι
κι αν σημαίνει αυτό.
Η στιγμή που η οθόνη του υπολογιστή ξεθωριάζει και στη θέση της ζωντανεύει
ο συνομιλητής είναι ίσως η πεμπτουσία
της επικοινωνίας. Είναι στιγμή που το μέσο γίνεται το μήνυμα.
Είναι η στιγμή που επιτρέπεις στον εαυτό σου να ξεγελαστεί από την ψευδαίσθηση
της επαφής με τον άλλο. Η στιγμή που τα όρια του χώρου καταστρατηγούνται και ο χρόνος
είναι η μόνη διάσταση που δεσμεύει την επικοινωνία.
Ίσως στο μέλλον καταστρατηγηθούν και τα όρια του χρόνου, πράγμα ασύλληπτο για
τους ανθρώπους του σήμερα, αυτονόητο για εκείνους του αύριο.
Επικοινωνία, αδιάρρηκτη ανάγκη της ζωής.
